Sağlık Ve Beslenme

Koronavirüs karantinasıyla nasıl başa çıkabilirsiniz?

Lucia yıllarca diğerleriyle yaşamıştı. Ahir kendisine ilişkin bir bölgede yalnız yaşayacağı için heyecanlıydı.

Fotoğrafçı olan Lucia kısa mühlet evvel New York’tan İtalya’ya döndü. Fotoğraf makinasıyla uzun yürüyüşler yapmaktan ve arkadaşlarıyla yemeğe çıkmaktan hoşlanıyordu.

Lakin birkaç ay içinde yaşadığı kent Milan, Avrupa’nın koronavirüs salgınının merkezi oldu. Sokağa çıkmaları kısıtlanan Lucia ve milyonlarca İtalyandan, çok acil durumlar dışında dışarı çıkmamaları istendi.

Birinci birkaç hafta en zoruydu Lucia için zira konutunda geçirdiği günler monotonlaşmaya başladı. Lakin artık bir aydan sonra Lucia yalnız olmaya alışıyor. Özgürlüğünü ve öbür kişilerle fizikî teması özlüyor lakin kendisini şanslı hissediyor. Devletinde bu kadar mevt varken, kendisi ve sevdikleri sağlıklı olduğu için.

“Bazen gelecek için endişeleniyorum. Salgın sonrası hayat olacak? Konutlarımızın dışında gerçek bir hayatımız olacak mı merak ediyorum” diyor.

Neredeyse 6500 kilometre uzakta ise Aparna yalnızca güvenlik hizmetlilerini görüyor.

26 yaşındaki Hint bayan, başşehir Delhi yakınlarındaki Gurgaon kentinde, validesinin eski dairesinde tek başına kalıyor.

Bekçiler kilitli kapıyı gözetlerken, o da günde iki sefer köpekleri Jules ve Yogi’yi yürüyüşe çıkarıyor. Aparna bunun ötesine sırf bir defa geçti.

Yerkürenin her tarafında bunun üzere milyonlarca hikaye var. Hükümetler içtimaî hayatı kısıtlayarak ölümcül Covid-19 salgınını denetim altında tutmaya çalışırken, yalnız yaşayan pek çok insan uzun müddet boyunca kimseyle vakit geçiremeyeceklerini kabul etmek zorunda kaldılar.

Bunu biliyorum zira onlardan biri benim.

Farklı kıtalarda tıpkı şeyler hissediliyor

Birleşik Krallık’ta sokağa çıkma kısıtlamaları haftalardır sürüyor. Londra’daki sıradan hayatım devam ediyor gelgelelim bu hayat artık farklı gözüküyor ve farklı hissettiriyor. Ofise çok nadir gidiyorum. Bana eşlik eden bir kedim olduğu ve vesair şahısların tersine dışarı yürüyüşe çıkabildiğim için kendimi şanslı hissediyorum. Ama arkadaşlarımı bir daha ne hengam göreceğimi bilememek çok sıkıntı.

Bugünlerde iş toplantılarımızı devam ettiren ekranlar toplumsal hayatlarımızın yükünü de taşıyor. Telefonla konuşmalarım yahut çöp atarken talih ürünü sohbet ettiğim komşularım dışında tüm kişisi iletişimim online.

Yerkürenin dört yanında benim üzere çok sayıda kişi bu süreci yalnız yaşıyor. Ben de birçok kişi üzere bir bilirkişiden tavsiye almaya ve kendilerini karatinaya ortamlarla temas kurmaya verdim.

Lucia, Aparna ve Angie’yi işte bu türlü buldum. Farklı kıtalarda yaşayan üç farklı bayan, tıpkı şeyi yaşıyor.

Angie, ABD’nin Maine eyaletinde dört yıldır tek başına yaşıyor. Kendine ilişkin bir yanın olması büyümesinde değerli bir rol oynadı ve boşanmasının akabinde toparlanamasına yardımcı oldu. Ama ABD’nin koronavirüsten çok olumsuz etkilenmesi ve lokal seviyede getirilen sokağa çıkma kısıtlamalarının tesiriyle hayat stili değişti, ömür kalitesi de düştü.

Birkaç hafta evvel işten çıkarıldığında, bu durumla tek başına savaş etmek zorunda kaldı. “Normal kaideler altında işten çıkarılsanız, ailenizden biri sizi kucaklar ya da bir arkadaşıniz gelip sizi neşelendirirdi.” diyor.

Araştırmalar çevre bağlantılarımızın fizikî sıhhatimiz için en az akıl sıhhatimiz kadar değerli olduğunu gösteriyor. Bu araştırma yalnızlıkla daha yüksek mevt orantıları ve öteki sıhhat dertleri arasında ilişki kuruyor.

UCLA Üniversitesi’nden psikolog Profesör Naomi Eisenberg, dimağın içtimaî açıdan reddedilmeye nasıl reaksiyon gösterdiği ve içtimaî ömürle ilişkiyi nasıl kestiğine dair çalışmalarıyla ile tanınıyor.

Profesör Naomi Eisenberg yeni durumumuzun, milyarlarca insanın sıradan yaşantılarından koparılmasının eşi görülmemiş bir hadise olduğunu söylüyor. Yalnız yaşayan kişilerin sevdikleriyle irtibatta kalmaya çalışmalarının ehemmiyetini vurguluyor.

Naomi Eisenberg, “İnsanlardan öğrendiğim şeylerden biri de kime cidden yakın hissettiğimizi anlamamızin farklı olduğu. Zira kimin yakın oturduğunun yahut kolay ulaşılabilir olduğunun kıymeti yok” diyor.

‘Bazı hikayelerin denetimimiz dışında olduğunu kabul edin’

Chicago Üniversitesi’nden davranış sinirbilimi ve psikiyatri eksperi Profesör Stephanie Cacioppo’ın da yalnız yaşayanlar için pratik teklifleri var.

Niyet yapımızı ve beklentilerimizi ayarlamak, kendimizi yalnız hissetmekten kaçınmak için en kıymetli şey. Bu da birtakım hikayelerin denetimimiz dışında olduğunu kabul etmek ve sevdiklerimizden münferit kaldığımız sürecin süreksiz olması bilmek demek.

Profesör Stephanie Cacioppo, “Şimdi yalnız yaşıyorsunuz. ve gayrı bir dermanınız yok. O yüzden bütün gün bağırabilirsiniz ya da bunun keyfini çıkarabilirsiniz” diyor.

Angie için bu tekrar sanatına bağlanmak demekti. Günlük olarak illüstrasyonlar paylaşmaya başladı:

‘Kendimi yalnız hissetmeye başladığımda, gayrı kişileri da hayal ediyorum. Birebir şeyleri hissedip, tıpkı şeyleri yapıyoruz. Bu da benim akıl sıhhatimi müdafaamı sağlıyor.”

Capiocco’nun bir gayrı pratik önerisi ise karantina boyunca hislerinizi yazdığınız bir günlük tutmak, sizi gün uzunluğu bahtiyar eden şeyleri not almak.

Konuştuğum iki mütehassıs da karantina sırasında günlük bir rutin belirlemenin ehemmiyetini vurguladı. Sistemli toplumsal muhaberenin uyku sistemimizden yemek yeme halimize kadar bizi denetim ettiğini açıkladılar.

‘Varılabilecek günlük üç amaç belirleyin’

Profesör Stephanie Cacioppo, kişilere hayatlarını kısa devirli olarak, bir yahut iki günlük, planlamalarını tavsiye ediyor:

“Hepimiz gerçekliğimizi yitirdik. Planlarımız ve aktivitelerimiz vardı. Gelecek haftanın planına bakıp ne yapıyor olabileceğimizi bilirdik. Artık durum biraz daha değişik.”

Cacioppo, varılabilecek günlük üç gaye belirlemenin muvaffakiyet hissini aşılayacağı görüşünde. “Sonra yatağa daha huzurlu biçimde gidebilirsiniz. Zira yarın yapacak bir işinizin olduğunu bileceksiniz” diyor.

Aparna, sokağa çıkma kısıtlamasının akabinde bir yıldan uzun vade sonra birinci defa hayatın nasıl olduğunu mercek altına alıyor.

‘Kendinizi dinleyin ve nazik olun’

Gayrı kişilere tavsiyesi sorulduğunda, “Kendinizi dinleyin ve nazik olun. Artık ahir suçluluk hissetmeden her şeyi, hiçbir şeyi, rastgele bir şeyi yapma fırsatınız var” diyor.

Profesör Stephanie Cacioppo ise bu salgın trajedisinin tek olumlu yanının, uluslar ve beşerler olarak her zamankinden de çokça seviyede, birbirimize bağlı olduğumuzu hissetmemiz olduğunu söylüyor.

Aparna da bu görüşe katılıyor:

“Bu durum ne kadar savunmasız olduğumuzu, daha değerlisi ne kadar eşit olduğumuzu gösteriyor.’

“Dünya çapında öteki beşerlerle münasebet kurmak daha kolay hale geldi. Bu bu türlü bir vakitte hem hoş hem de gerekli.”


Etiketler
Daha Fazla Göster

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu
Kapalı
Kapalı